το φως!!

Ένα φως……..
Στον διάδρομο
Ένα φως σαν μια ηλιαχτίδα που ξέφυγε απ την συννεφιά και ξεμπρόστιασε την μουντάδα
Έτσι ένα φως στον διάδρομο
Περπάτησε διστακτικά σαν να παταγε σε γυαλιά η θραύσματα
Κοντοστάθηκε
Δεν περπάταγε πια ήταν σε ένα γραφείο και σαν να έγραφε να έγραφε να έγραφε
Τι?
ΕΓΩ…..ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ Ε…………………
Σαν να προσπαθούσε να αρθρώσει ένα κείμενο χωρίς να μπορεί να γράψει την δεύτερη λέξη
Σαν μια gada lavida που δεν τέλειωνε σαν ένα ασυνεχές σόλο που που μια άρχιζε και μια τέλειωνε σαν το κτύπημα μες στον κρόταφο
Δεν μπορεί …δεν μπορεί θα σταματήσει όπως και να έχει θα σταματήσει σκέφτηκε
Ασυνεχείς και η σκέψεις του μια ξεκινά και μια σταματά έτσι λες και μένει από βενζίνα το καρμπυρατέρ δεν δουλεύει και ξαφνικά αρπάζει τις αναθυμιάσεις και τις καίει με θόρυβο έτσι μες το μυαλό του οι σκέψεις η μια μετά την άλλη και ύστερα με θόρυβο να καίγονται χωρίς να προλάβει να τις αρθρώσει
Κρίμα κρίμα
Ένα τέτοιο μυαλό και καίγεται έτσι
Λαμπατέρ??
Το φως στον διάδρομο μήπως είναι λαμπατέρ ??
Ξεκίνησε πάλι να προσπαθεί να περπατήσει ακουμπώντας στους τοίχους που λες και έκλειναν τα θραύσματα κάτω απ τα πόδια του έγιναν γλιστερά έσκαγαν αφήνοντας ένα υγρό που μύριζε παράξενα κάτι σαν το υγρό που έτρεχε στις φλέβες του
Μούστος;;
Παταγε σταφύλια;;
Έσκυψε και άγγιξε το υγρό στα πόδια του
Όχι είχε μια άλλη γεύση το δοκίμασε άλλο χρώμα σαν αίμα
Κοίταξε χαμηλά
Αίμα
Πάταγε τις ψυχές που είχε πληγώσει τις ψυχές και αυτές έσκαγαν στα ώριμα σταφύλια
Το φως στο διάδρομο απομακρυνόταν
Έτρεξε να το προλάβει έτρεξε με δύναμη χωρίς να κοιτάζει χωρίς να αισθάνεται τα τριξίματα από κάτω απ τα πόδια του
Οι τοίχοι στένευαν και αυτός έτρεχε χωρίς να δίνει πια σημασία στο χτύπημα στους κροτάφους
Το φως το φως
Μέχρι που δεν χωραγε πια δεν χωραγε έμεινε εκεί κολλημένος ανάμεσα στους δυο τοίχους που έσφιγγαν τα μελή του την κάρδια του την ψυχή του μέχρι που ……..
……………………………………………………………….
Αν δεν αντιδρά στο φως δεν έχει καμία σημασία πια……κλείστε το μηχάνημα
Χαμένος κόπος

H γραμμή

Τρεχει αιμα η πληγη , βλεμα που ακροβατει
σε ακτινα νοθου ηλιου
Τριγυρναει κι η ζωη, φως της νιοτης το κερι
στο σκοταδι αυτου του βιου

ρ
Αιμα κοκκαλα και δερμα
πισω
περασες το τελμα τωρα θα καψαλιστεις
Δοκιμασες να ξεπερασεις την αγέλη σου
Θα χάσεις
κι έτσι μόνος θα χαθείς


Μπήκα σύννεφο υγρό ακολουθεί το ουρλιαχτό
και τα φεγγάρια που λεπταίνουν
ξαφνιασμένοι με κοιτούν την γραμμή τους δεν περνούν
τους φτάνει μόνο που ανασαίνουν



ρ
Αίμα κόκαλα και δέρμα
πίσω
πέρασες το τέλμα τώρα θα καψαλιστείς
Δοκίμασες να ξεπεράσεις την αγέλη σου
Θα χάσεις
κι έτσι μόνος θα χαθείς

Καιρός ήταν

Καιρός ήταν
¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨
Πέθανα.
Πέθανα από το κρύο.
Καιρός ήταν
Κουράστηκα .Κουραστηκα. Ήταν δικια μου επιλογή αλλά κουράστηκα πολύ καλύτερα έτσι απλή αναφορά στις εφημερίδες άστεγος νεκρός στο πάρκο παραμονή Χριστουγέννων ΄΄
΄΄ Γιάννη .Μικρές χαρές και μικρές λύπες είναι ζωή, δεν λέμε;;είπα κάποτε σε έναν φίλο
ε λοιπόν έτσι είναι μικρές χαρές και λύπες που μπορείς να τις ζήσεις παντού ακόμη και στην φυλακή .Τις ίδιες φτωχός τις ίδιες πλουσιος. Θα το τραβήξω όσο παίρνει .
Και το τράβηξα .Κέρδισα μια φορά έχασα δυο ξανακέρδισα μια δίκη και μετά έχασα τα πάντα. Χωρίς δουλειά χωρίς λεφτά δεν μπορούσα να προσφέρω τίποτα άλλο από προβλήματα και γρίνια.
Έφυγα.
Έτσι ξαφνικά εξαφανίστηκα .Δεν σκέφτηκα παιδιά και γυναίκα .Έτσι απλά έφυγα.
Τρία χρόνια πέρασαν για να δω τα παιδιά μου. Τυχαία είδα την γυναίκα μου στον δρόμο και την ακολούθησα .Έμενε μόνη με τα παιδιά δεν παντρεύτηκε. Τέτοιες μέρες καθόμουν κάπου κοντά στο σπίτι και τα χάζευα καθώς τρέχον και γελούσαν στο δρόμο φορτωμένα ψώνια.
Την τελευταία φορά γύρισε και με κυταξε. Κάτι γνώριμο;; Αδύνατον.
Μια άλλη φορά ξέχασε μια τσάντα στην σκαλα. Δυο κούτες τσιγάρα ένα κονιάκ σοκολάτες .Ξεκίνησα να χτυπήσω το κουδούνι και είδα ένα φάκελο μέσα , φωτογραφίες δικές της και των παιδιων.
Μικρες χαρες και μικρες λυπες..
Πολλές μεγάλες λύπες και μοναδική χαρά όταν τους έβλεπα ,φούσκωνε τα στήθια μου και καθόμουν με τις ώρες να τους σκάφτομε με τα μάτια ανοιχτα μέχρι να ξαλαφρώσω.
Αλλά δεν έχει δεν πρόλαβα άλλο .Πέθανα.


Δυνατό φως μέσα απ τα σφαλισμένα βλέφαρα και μια ζέστη που απλώνετε στο κορμί σιγά σιγα .Διαβασα παλιά διηγήσεις ανθρώπων που πέθαναν και επανήλθαν στην ζωή .Έτσι ακριβώς
Το φως ξεπερνά τα μάτια και μπαίνει στο μυαλο .Φωτιζει το είναι και το ξεπερνά.
ΤΟ φως γίνετε ζεστή και απλώνετε στα μελη, όπως τώρα, και μετά γίνετε φωνές.
Φωνές, φωνές αγγελικές ,παιδικές, ζεστές ανθρώπινες φωνές.
΄΄ Κύριε, κύριε
΄΄μπαμπα΄΄
΄΄Στεφανε αρκετά δεν τιμωρήθηκες;;΄΄
Κι ύστερα κάτι ζεστό πολύ που στάζει στο πρόσωπο μου .Σαν μαγικό φάρμακο .Λύνει τους μυς και τους ξεπαγώνει .Σηκώνομαι. τα μάτια ,καταλαβαίνω ποιοι είναι αλλά δεν μπορώ να τους δω. Κάτι μου θολώνει τα μάτια κάτι που καθώς τρέχει διώχνει την βρώμια από πάνω μου σπρώχνει μακριά τα κουρελιασμένα ρούχα.
Με κάνει άνθρωπο που μπορεί να αγκαλιάσει τα παιδιά του να φιλήσει την γυναίκα του
Κάποιον που μπορεί να δει τα δακρυσμένα μάτια τους.

μιση καρδια.mp3

ΦΤΗΝΙΑ!!

Ναι

Δεν είμαι καλά σήμερα

Σαν να προκαλώ το συκώτι να επαναστατήσει

Σαν ο καρκίνος που κρύβεται μέσα του να μου κάνει πλάκα

Φτιάχνομαι

Το μαλι με μαεστρία

Να βγω ……δεν αντέχω ……..και ύστερα….. ένα τσιγάρο ακομα ..ένα τσιγάρο ακόμη

Οι φλέβες τεντώνονται στο λαιμό τα μηνηγκια βαράνε

Ένα τσιγάρο ακόμη

Θολούρα μετά, σαν μια μουσική που την ακούς και δεν την καταλαβαίνεις

Σαν , να πίνεις το αγαπημένο…….. άχρωμο και άγευστο όμως

Μια νότα να μπορούσα να άκουγα

Και ο καρκίνος στο μυαλο…. εκεί να τριβελίζει

Θυμάστε τα αρνάκια της σήψης

Κάθε μέρα μες το μυαλο μου είναι

Και όταν ξαπλώνω

Τα ακούω βάζω ποτό τα χαϊδεύω και αυτά δεν φεύγουν εκεί είναι

Μην κοιτάς το ουρανό καλο μου

Στο μυαλο μου είναι

Σαν να μουδιάζω μετά μπαίνει στο αίμα αυτό γρήγορα

Οι νευρώνες ακυρώνονται δεν υπάρχουν

Υπάρχει αυτό

Έτσι σαν να προκαλώ το συκώτι να επαναστατήσει

Κρέμομαι αναμεσα στην μπανιέρα και στον νιπτήρα

Φτηνός

Φτηνός λες και στο μουσικό που παράγγειλα το ρέκβιεμ δεν το τέλειωσε

Και γω περιμένω εκεί να το τελειώσει για να πεθάνω

αξιοθρήνητος

Δεν ξερω τι ......

Τα θύματα της άσκησης

Υπομονής τα πρεπει ,σαν γυρισμός από μακριά

Γυρίζεις μες τα σύννεφα και ξεκινάς να ζήσεις

Μα δεν υπάρχει πια ζω

Μα ξεκινάς να νιώσεις και δεν υπάρχουν πια αισθήσεις

Στους αισθητήρες που πηδάν σε κάθε αγγιγμα του

Εσύ νωθρά και υπομονετικά αλλάζεις την ζωή σου

Με κάτι που θα αναζητάς στο βάθος του άπειρου

Τι αν είσαι εδώ και αν καταλαβιέσαι

Τι αν είμαι εδώ και ζω για να σ αγγίξω

Τα σύννεφα ειναι τολμηρα και σχίζουν τις ζωές μας στα δυο

Στα δυο όπως,…….

Είμαστε δυο

Να αναναζητουν........

Κοίτα καλό μου η ζωή δεν είναι όλο χάδια

Δεν ειν όλο φιλιά που ξενυχτούν στα χείλια

Είναι το μυαλο που γέρνει και ζητά

FREE STREET STYLE

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΡΕΕ??????

Eτσι ξεκίνησα!!

ξεκίνησα να γράφω

Στην αρχή για την αύρα σου

Ίσως για το πως στέκεσαι

Ίσως για το πώς δημιουργείς μες στο μυαλο μου

Εντυπώσεις

Εντυπώσεις που πάλλονται σαν την χρυσόσκονη στο ελαφρύ αεράκι της ύπαρξης σου

Ναι ελαφρύ αεράκι

Κάτι να την αύρα πριν βγεις στην ακτή και σε χτυπήσει ο θαλασσινός αέρας

Δημιουργώ

Για το βλέμμα που ρίχνεις καθώς φεύγεις

Καθώς φεύγεις

Για την σιωπή που έρχεται καθώς ερημώνει χώρος γύρω μου

Σκιές

Σκιές

Και μόνο αυτές παραμένουν εκεί

Έτσι απλά να υπάρχουν να θυμίζουν ότι η υπήρξε η φωνή σου

Και ύστερα Εφυγε

Και το μόνο που μένει είναι η μουσική σου

Που έβγαινε μέσα απ τα μάτια σου

Ενα κύμα!!

Ένα κύμα

Ένας παλμός απ αυτούς που κείτονται μετά στο πάτο της λίμνης

Πετάω πέτρες σε μια λίμνη που το μολύβδινο χρώμα δεν είναι απλά ένα χρώμα

Μια λίμνη που δεν κουνιέται

Κάτι σαν την ψυχή μου βαρεία

Θα μπορούσα να ήμουν βασιλιάς στην καρδιά σου μωρό μου

Αν είχα ένα παλμό

Πέρασε καιρός που ήμουν νέος

Πέρασε καιρός που άνθιζα στην κάθε ηλιαχτίδα

Θα μπορούσα να ήμουν βασιλιάς στην καρδιά σου μωρό μου

Αλλά η λίμνη βαριά μολύβδινη δεν δημιουργεί κυματισμούς

Και μου τελειώνουν

Μου τελείωσαν οι πέτρες

Δεν έχω αισθήματα πια

Είμαι βασιλιάς στην καρδιά σου μωρό μου

Και δεν αισθάνομαι τίποτα πια

καπως ετσι αλλαζει ο κοσμος!!!!!(προσπαθηστε να το δειτε ολο)

Can you spare a dime?

Ποι να σου εξηγω!!

Οταν χασκογελαει!!!

Μια ηλιαχτίδα
Μια ηλιαχτίδα θα βγει σε λίγο
Δες βραδιάζει
Έλα λίγο ποιο κοντά έλεγε ο Παύλος
Όταν πόναγε
Κακέκτυπο
Κάτι τέτοιο μπορώ να είμαι ;;;;;;
Είπε το θάνατο αρχή φοβότανε το φόβο
Είπε τον θάνατο αρχή
Ανυπόφορη πληγή
Σαν την ζωή
Πες μου αν μ αγάπησες όπως ο ήλιος την αυγή
Από την άλλη μπορώ να περιμένω καλύτερες στιγμές;;
Ναι μπορώ μέρα με την μέρα να περιμένω να ανατείλει ο ήλιος
Αλλά καλύτερες στιγμές;;;;;
Όχι δεν μπορώ να περιμένω κάτι τέτοιο
Από την άλλη μου φτάνει να σε κοιτώ έτσι να κάθεσαι απλά
Σαν να σε μαγεύει ο ήλιος και καθώς θολώνει που σε βλέπει
Μαγεύεται ο ίδιος και κάθεται να χασκογελά καθώς καθαρίζεις τις αυλές
Μην μ αγαπάς καλή μου
Μ αρκεί που σε χαίρεται ο αέρας, ο ήλιος

ετσι λιγο!!!

Κοίταζε

Κοίταζε για ώρα ενα κομμάτι

Δεν ήταν ότι θα το παίζε κάπου απλά αν θα επέτρεπε στον εαυτό του να το ξανακούσει

Ησυχία

Το μόνο μου που ακουγόταν ήταν το φτερούγισμα της μελανχολιας του καθώς πλησίασε σε παλιές φωτογραφίες και ύστερα το τσίριγμα καθώς καιγόταν στις αναλαμπές των κεριών

Έγειρε πίσω στην καρεκλά του εξακολουθώντας να το κοιτά

Έστριψε ένα τσιγάρο

το κοίταζε και παρακάλαγε μέσα του να έρθει κάποιος να έρθει να βάλει τον δίσκο στο πικάπ και να πατήσει το play

Η ακομα αυτό από μόνο του να ξεκινήσει να γυρνάει πάνω στο πλάττω λες και είχε καμία διαφορά σε αυτό που θα του προξενούσε

Είχε ξεκινήσει άλλωστε , πόρτες άνοιγαν και έκλειναν στο μυαλο του

σιγά απαλά περπατώντας

Αναμνήσεις,

χλωμές από την κλεισούρα άρχισαν να ξεφεύγουν να αναθαρρεύουν να μιλάνε μεταξύ τους εικόνες που ήταν πεταμένες σε κάποια κρυφά δωμάτια του μυαλού

άρχισαν να ορθώνονται να περπατάνε στους διαδρόμους άλλες φορές σχεδόν τρέχοντας να έρχονται να τον βρίσκουν και να πέφτουν στην αγκαλιά του

Έσφιξε τα μάτια δυνατά τόσο που άρχισε να βλέπει διάφορα σχέδια μες το μυαλο του

Μέχρι που άρχισε να σχηματίζεται το είδωλο της

Δεν το πίεσε , έτσι φλου καθώς άρχισε να κουνιέται στην ιδέα του κομματιού που θα βάζε

Λικνιστικέ για λίγο και αυτός μαζί της

Πολύ λίγο πολύ λίγο

Τόσο όσο κάνει να αλλάξει απ ένα κομμάτι στο άλλο

Λικνίσθηκε άγγιξε για λίγο την μέση της και μετά

Μετά ………

Τιποτα!!!!

Είδα την μέρα να περνάει σαν ποτάμι κάτω απ τα πόδια μου

Κάτι σαν την αγάπη σου

Που γυροφέρνει στο τίποτα

Σιγομιλωντας στον αέρα βλέπω ότι εσύ

Ακροβατείς σε

νότες που περιφέρονται

Στο τίποτε

Δηλαδή σε μας

Μωρό μου ξύπνα

Αφουγκράσου την βροχή

Μην αφουγκράζεσαι άτομα

Μην πράττεις

στο τίποτα

πράξε στο τώρα

τα έντομα και τα ερπετά έχουν φύγει

δεν χρειάζεται να φοβάσαι τον ήλιο

είμαι δίπλα σου

κι οι σκιές που φωτίζουν τα είναι

πλανώνται καθώς σε βλέπουν να φωτίζεσαι και

να λες ναι είμαι εγώ

μπορώ να χαθώ

αρμονίες σε σύνθεση κωφών οι ζωές μας

όπως τα σύννεφα που έπαιξαν μαζί αλλά δεν έβρεξαν

μωρό μου

η ζωή είναι μια υποταγή στο τώρα

υπάρχω

αντιστέκομαι

ζω

δεν μπορώ να αστισταθω

δεν μπορώ να δοθώ στο τίποτα

μόνο όταν γελάς γίνεται κάτι

αλλο ενα

ena tragoydi??????

?

Different Worlds...

Πέρασε

Πέρασε
Κάτι να κάτι σαν ,όπως όταν ανοίγεις μια πόρτα στο σπίτι και κλείνει μια άλλη
Έτσι
Πέρασε
Κάτι δηλαδή σαν την ζωή που μόλις γυρνάς πίσω το μόνο που βλέπεις είναι η σκιά της
Έτσι
Πέρασε και γω ξυπόλυτος εκεί να μαζεύω με τα πέλματα τα ίχνη
Να μαζεύω τα σκουπίδια της ύπαρξης σου
Αργότερα αφού περπατήσω αρκετά και σε όλα τα δωμάτια θα ανέβω στο κρεβάτι
Και θα τρίψω δυνατά τα πέλματα μέχρι να απλωθούν καλά στο σεντόνι
Μετά θα ξαπλώσω πάνω τους
Και έτσι θα κοιμάμαι μαζί σου
Ναι έτσι αυτό έμεινε
Σκουπίδια και ήχοι αλλά για αυτό δεν μπορώ να μιλήσω ακομα
Αφουγκράζομαι
Ναι αυτό έμεινε απ το τίποτα
Όταν ανατέλλει ξέρεις βλέπω το ήλιο τώρα
Με χτυπάει κατάφατσα δυνατά
Τόσο που λέω μερικές στιγμές
Ότι θα λιώσω
Ναι θα λιώσω όπως τα βράδια
το ηλιόφως πλαγιάζει και ξυπνάει με μένα πλάι του
κι ο κόσμος κοιτάει και ξέρει
ότι το κενό θα μπορούσε να ήταν μαζί
τα βράδια ανάβω κεριά και ανάβω πολλά
πολλά
δημιουργούν σκιές στους τοίχους στα πατώματα
δημιουργούν την αίσθηση ότι είσαι εδώ γύρω
ότι ζεις μαζί μου
ότι υπάρχεις