ΟΤΑΝ ΧΤΥΠΑΣ ΤΙΣ ΜΠΑΣΕΣ ΝΟΤΕΣ

Είμαι ένα πεθαμένο πουλί στα σύννεφα χωρίς να μπορεί να πέσει
Μόνο προς τα ψηλά μπορώ να πετώ
Λες να έχω πεθάνει ;
Το φως της ημέρας να σημαίνει το τέλος ;;
Δεν μπορεί θα μείναν κάποιες στιγμές να δω κάποιες στιγμές για μένα
Κάτι που κρύβω μέσα μου σαν σημάδι
Σαν ερωτικό ραβασάκι που έπεσε από κάποια και το πήρα το διάβασα το έκανα δικό μου
Στην ζούγκλα του σύμπαντος μου αυτό να κάθεται στο κόρφο μου λασπωμένο και αμόλυντο μαζί
Συμπαντικό γίγνεσθαι που κυλάς στο άπειρο
Αν μπορούσες να έβλεπες να έβλεπες να έβλεπες αυτό που εγώ γίνομαι
Ένα σύννεφο με μορφή σαύρας να πετώ ανάμεσα σε ανθρώπους σύννεφα γεμάτα νερό που δεν σε δροσίζουν
Υπάρχουν χωρίς να βρέχουν
χωρίς να αστράφτουν
απλά υπάρχουν λες και κάποιο χέρι ξερίζωσε κάτι βράχους από αρχέγονα βουνά και τα κάρφωσε εκεί στον δρόμο μου προς το άπειρο
όταν χρησιμοποιείς τις μπάσες χορδές στο πιάνο σου
είναι σαν μου λες μην μιλάς αλλά εγώ ξέρω
μην κοιτάς αλλά εγώ ξέρω
εραστές του τίποτα είμαστε μωρό μου έχουμε ξεπεράσει το καλό και κακό
τα χρόνια του τίποτα περνάνε από πάνω μας σαν τα πουκάμισα π αφήνουν στο πέρασμα τους οι Ερινύες του μυαλού μας σαν φίδια που σέρνονται στην λάσπη
μουσικοί που ξεχάσαμε τις κιθάρες μας
εσύ χτυπάς τα πλήκτρα λες και ξέρω να λες
εγώ ακόμη εδώ είμαι και εσύ εκεί είσαι
και το είναι μου τριγύρω
θα σου πω μια ιστορία για αυτούς που θέλουν λόγια να ακούσουν
για δάσκαλους και παπάδες που δεν πρόλαβαν να δουν την ζωή απλά έφυγαν λες και δεν υπήρξαν ποτέ
τι να τον κάνω τον χρόνο όταν
ταραραρα
τραγουδώ μες στα σύννεφα που κάνεις δεν ακούει
ταραραρα

θολωσαν!!

Όταν τα σκουλήκια γίνουν
Φίλοι μου
και αρχίσουν να τρώνε μάτια μου
Όταν ξυλοκόποι αρχίσουν να ροκανίζουν
Τα πόδια μου
Απλά σταμάτα τα αμάξι και πέταξε με στο δρόμο
Όταν αρχαίες γκαλεριες ανοίγουν τα μάτια τους
Και οι εικόνες τους μπουν μέσα μου
Σταματά να ονειρεύεσαι και αγάπαμε
Ξύπνα το σύννεφο στο μυαλο μου κάντο να σ ερωτευτεί
Έλα μωρό μου μαζί μας
Εγώ ο δρόμος και συ
Χιλιάδες μιλιά άσπρες γραμμές
Μας περιμένουν
Μπορείς να δεις την εικόνα ;;;;;;
Απελπισμένα στο ζητάω
Στάχτη
Ο αέρας γεμάτος στάχτη
Εμπρός καβάλα μαζί μου
Προς την θάλασσα
Το ρυάκι τρέχει δίπλα κάθε μέρα μαζί με το μυαλο μου
Κάθε μέρα πιο κόκκινο
Μέχρι να αρχίσει ο καπνός να αιωρείται
Ζήσε μαζί μου
Μαζί μου μαζί μου
Θόλωσαν

ΣΚΙΕΣ!

Ξύπνησα μεθυσμένος
απ την ζωή διωγμένος
Πώς να ρεφαρω τώρα
δεν περισσεύει ώρα
Τα λάθη μου να σβήσω
το σώμα να αφυπνίσω

Έζησα σαν χαμένος
νόμιζα προδομένος
Με κυνηγά η μπόρα
με τυραννούν οι τύψεις
Αν φύγεις θα μου λείψεις
Αλλά τώρα πώς να το δω ;

Μυαλό μου μπερδεμένο
κορμί μου κουρασμένο
Ομίχλη απ το μεθύσι
κουράγιο για να αρχίσει
Άλλη ζωή να ζήσει
Το πνεύμα που θα βρει

Γροθιά τώρα θα δώσω
το χέρι να ματώσω
Το σπίτι θα γκρεμίσω
να μην ξαναγυρίσω
στην μίζερη ζωή μου
κομμάτια η ψυχή μου
μπροστά μου αν σε ξαναδώ

το φως!!

Ένα φως……..
Στον διάδρομο
Ένα φως σαν μια ηλιαχτίδα που ξέφυγε απ την συννεφιά και ξεμπρόστιασε την μουντάδα
Έτσι ένα φως στον διάδρομο
Περπάτησε διστακτικά σαν να παταγε σε γυαλιά η θραύσματα
Κοντοστάθηκε
Δεν περπάταγε πια ήταν σε ένα γραφείο και σαν να έγραφε να έγραφε να έγραφε
Τι?
ΕΓΩ…..ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ Ε…………………
Σαν να προσπαθούσε να αρθρώσει ένα κείμενο χωρίς να μπορεί να γράψει την δεύτερη λέξη
Σαν μια gada lavida που δεν τέλειωνε σαν ένα ασυνεχές σόλο που που μια άρχιζε και μια τέλειωνε σαν το κτύπημα μες στον κρόταφο
Δεν μπορεί …δεν μπορεί θα σταματήσει όπως και να έχει θα σταματήσει σκέφτηκε
Ασυνεχείς και η σκέψεις του μια ξεκινά και μια σταματά έτσι λες και μένει από βενζίνα το καρμπυρατέρ δεν δουλεύει και ξαφνικά αρπάζει τις αναθυμιάσεις και τις καίει με θόρυβο έτσι μες το μυαλό του οι σκέψεις η μια μετά την άλλη και ύστερα με θόρυβο να καίγονται χωρίς να προλάβει να τις αρθρώσει
Κρίμα κρίμα
Ένα τέτοιο μυαλό και καίγεται έτσι
Λαμπατέρ??
Το φως στον διάδρομο μήπως είναι λαμπατέρ ??
Ξεκίνησε πάλι να προσπαθεί να περπατήσει ακουμπώντας στους τοίχους που λες και έκλειναν τα θραύσματα κάτω απ τα πόδια του έγιναν γλιστερά έσκαγαν αφήνοντας ένα υγρό που μύριζε παράξενα κάτι σαν το υγρό που έτρεχε στις φλέβες του
Μούστος;;
Παταγε σταφύλια;;
Έσκυψε και άγγιξε το υγρό στα πόδια του
Όχι είχε μια άλλη γεύση το δοκίμασε άλλο χρώμα σαν αίμα
Κοίταξε χαμηλά
Αίμα
Πάταγε τις ψυχές που είχε πληγώσει τις ψυχές και αυτές έσκαγαν στα ώριμα σταφύλια
Το φως στο διάδρομο απομακρυνόταν
Έτρεξε να το προλάβει έτρεξε με δύναμη χωρίς να κοιτάζει χωρίς να αισθάνεται τα τριξίματα από κάτω απ τα πόδια του
Οι τοίχοι στένευαν και αυτός έτρεχε χωρίς να δίνει πια σημασία στο χτύπημα στους κροτάφους
Το φως το φως
Μέχρι που δεν χωραγε πια δεν χωραγε έμεινε εκεί κολλημένος ανάμεσα στους δυο τοίχους που έσφιγγαν τα μελή του την κάρδια του την ψυχή του μέχρι που ……..
……………………………………………………………….
Αν δεν αντιδρά στο φως δεν έχει καμία σημασία πια……κλείστε το μηχάνημα
Χαμένος κόπος

H γραμμή

Τρεχει αιμα η πληγη , βλεμα που ακροβατει
σε ακτινα νοθου ηλιου
Τριγυρναει κι η ζωη, φως της νιοτης το κερι
στο σκοταδι αυτου του βιου

ρ
Αιμα κοκκαλα και δερμα
πισω
περασες το τελμα τωρα θα καψαλιστεις
Δοκιμασες να ξεπερασεις την αγέλη σου
Θα χάσεις
κι έτσι μόνος θα χαθείς


Μπήκα σύννεφο υγρό ακολουθεί το ουρλιαχτό
και τα φεγγάρια που λεπταίνουν
ξαφνιασμένοι με κοιτούν την γραμμή τους δεν περνούν
τους φτάνει μόνο που ανασαίνουν



ρ
Αίμα κόκαλα και δέρμα
πίσω
πέρασες το τέλμα τώρα θα καψαλιστείς
Δοκίμασες να ξεπεράσεις την αγέλη σου
Θα χάσεις
κι έτσι μόνος θα χαθείς

Καιρός ήταν

Καιρός ήταν
¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨
Πέθανα.
Πέθανα από το κρύο.
Καιρός ήταν
Κουράστηκα .Κουραστηκα. Ήταν δικια μου επιλογή αλλά κουράστηκα πολύ καλύτερα έτσι απλή αναφορά στις εφημερίδες άστεγος νεκρός στο πάρκο παραμονή Χριστουγέννων ΄΄
΄΄ Γιάννη .Μικρές χαρές και μικρές λύπες είναι ζωή, δεν λέμε;;είπα κάποτε σε έναν φίλο
ε λοιπόν έτσι είναι μικρές χαρές και λύπες που μπορείς να τις ζήσεις παντού ακόμη και στην φυλακή .Τις ίδιες φτωχός τις ίδιες πλουσιος. Θα το τραβήξω όσο παίρνει .
Και το τράβηξα .Κέρδισα μια φορά έχασα δυο ξανακέρδισα μια δίκη και μετά έχασα τα πάντα. Χωρίς δουλειά χωρίς λεφτά δεν μπορούσα να προσφέρω τίποτα άλλο από προβλήματα και γρίνια.
Έφυγα.
Έτσι ξαφνικά εξαφανίστηκα .Δεν σκέφτηκα παιδιά και γυναίκα .Έτσι απλά έφυγα.
Τρία χρόνια πέρασαν για να δω τα παιδιά μου. Τυχαία είδα την γυναίκα μου στον δρόμο και την ακολούθησα .Έμενε μόνη με τα παιδιά δεν παντρεύτηκε. Τέτοιες μέρες καθόμουν κάπου κοντά στο σπίτι και τα χάζευα καθώς τρέχον και γελούσαν στο δρόμο φορτωμένα ψώνια.
Την τελευταία φορά γύρισε και με κυταξε. Κάτι γνώριμο;; Αδύνατον.
Μια άλλη φορά ξέχασε μια τσάντα στην σκαλα. Δυο κούτες τσιγάρα ένα κονιάκ σοκολάτες .Ξεκίνησα να χτυπήσω το κουδούνι και είδα ένα φάκελο μέσα , φωτογραφίες δικές της και των παιδιων.
Μικρες χαρες και μικρες λυπες..
Πολλές μεγάλες λύπες και μοναδική χαρά όταν τους έβλεπα ,φούσκωνε τα στήθια μου και καθόμουν με τις ώρες να τους σκάφτομε με τα μάτια ανοιχτα μέχρι να ξαλαφρώσω.
Αλλά δεν έχει δεν πρόλαβα άλλο .Πέθανα.


Δυνατό φως μέσα απ τα σφαλισμένα βλέφαρα και μια ζέστη που απλώνετε στο κορμί σιγά σιγα .Διαβασα παλιά διηγήσεις ανθρώπων που πέθαναν και επανήλθαν στην ζωή .Έτσι ακριβώς
Το φως ξεπερνά τα μάτια και μπαίνει στο μυαλο .Φωτιζει το είναι και το ξεπερνά.
ΤΟ φως γίνετε ζεστή και απλώνετε στα μελη, όπως τώρα, και μετά γίνετε φωνές.
Φωνές, φωνές αγγελικές ,παιδικές, ζεστές ανθρώπινες φωνές.
΄΄ Κύριε, κύριε
΄΄μπαμπα΄΄
΄΄Στεφανε αρκετά δεν τιμωρήθηκες;;΄΄
Κι ύστερα κάτι ζεστό πολύ που στάζει στο πρόσωπο μου .Σαν μαγικό φάρμακο .Λύνει τους μυς και τους ξεπαγώνει .Σηκώνομαι. τα μάτια ,καταλαβαίνω ποιοι είναι αλλά δεν μπορώ να τους δω. Κάτι μου θολώνει τα μάτια κάτι που καθώς τρέχει διώχνει την βρώμια από πάνω μου σπρώχνει μακριά τα κουρελιασμένα ρούχα.
Με κάνει άνθρωπο που μπορεί να αγκαλιάσει τα παιδιά του να φιλήσει την γυναίκα του
Κάποιον που μπορεί να δει τα δακρυσμένα μάτια τους.

μιση καρδια.mp3

ΦΤΗΝΙΑ!!

Ναι

Δεν είμαι καλά σήμερα

Σαν να προκαλώ το συκώτι να επαναστατήσει

Σαν ο καρκίνος που κρύβεται μέσα του να μου κάνει πλάκα

Φτιάχνομαι

Το μαλι με μαεστρία

Να βγω ……δεν αντέχω ……..και ύστερα….. ένα τσιγάρο ακομα ..ένα τσιγάρο ακόμη

Οι φλέβες τεντώνονται στο λαιμό τα μηνηγκια βαράνε

Ένα τσιγάρο ακόμη

Θολούρα μετά, σαν μια μουσική που την ακούς και δεν την καταλαβαίνεις

Σαν , να πίνεις το αγαπημένο…….. άχρωμο και άγευστο όμως

Μια νότα να μπορούσα να άκουγα

Και ο καρκίνος στο μυαλο…. εκεί να τριβελίζει

Θυμάστε τα αρνάκια της σήψης

Κάθε μέρα μες το μυαλο μου είναι

Και όταν ξαπλώνω

Τα ακούω βάζω ποτό τα χαϊδεύω και αυτά δεν φεύγουν εκεί είναι

Μην κοιτάς το ουρανό καλο μου

Στο μυαλο μου είναι

Σαν να μουδιάζω μετά μπαίνει στο αίμα αυτό γρήγορα

Οι νευρώνες ακυρώνονται δεν υπάρχουν

Υπάρχει αυτό

Έτσι σαν να προκαλώ το συκώτι να επαναστατήσει

Κρέμομαι αναμεσα στην μπανιέρα και στον νιπτήρα

Φτηνός

Φτηνός λες και στο μουσικό που παράγγειλα το ρέκβιεμ δεν το τέλειωσε

Και γω περιμένω εκεί να το τελειώσει για να πεθάνω

αξιοθρήνητος