Μια παγωνια που σκεπαζει τις σκεψεις!

Ο δρόμος
Αγωνίζονται οι γραμμές να φανούν
Ένα χιόνι
Ψιλό σαν σκόνη
Σαν παγωνιά που σκεπάζει τις σκέψεις
Βία και λέξεις
Και ένα χαμόγελο που λες και το χάραξε μαχαίρι σε λευκό πρόσωπο
Στάζει καλή μου
Δυο σταγόνες
Να λερώνουν το χιόνι
Τα χρώματα καθώς ταξιδεύουν
μας δίνουν το ρυθμό
ψιλό σαν σκόνη το χιόνι
σαν παγωνιά που σκεπάζει τις σκέψεις
μια τελετή να σκεπάζει τα προσχήματα
κι ο δρόμος να αιμορραγεί και να λερώνει το χιόνι
βία και λέξεις
δάκτυλα
που ευγενικά βαδίζουν στα κόκκινα χείλη σου
κάτι καινούριο γεννιέται μαζί με το καινούριο αμάξι μου
το οδηγώ στον ακοίμητο δρόμο
περνώ ανάμεσα σε νιοκτιστα κτήρια
τα στήθη σου
κι ο δρόμος;;
αγωνίζονται οι γραμμές να φανούν
το χιόνι συνεχίζει να πέφτει
καμία σύνδεση
ποτέ δεν θα μπορούσα να αφήσω το παγωμένο κορμί σου να φύγει
τα χρώματα καθώς τρέχουν
μας δίνουν το ρυθμό
θραύσματα
από αστέρια που έγιναν πέτρες στο μυαλο μου
καμία κίνηση
έστω και μικρή
να δείξουμε ότι αρχίζει το επόμενο ……..

η καταρα!!

της συννεφιάς του ήχους αγρικώ
φτερά
μαλακά στην αρχή μονολογώντας την αλήθεια
αποχρώσεις ύστερα λες και τραβάς τα μέλη τους και αναδεικνύονται οι χάρες
μόνο που δεν είναι στάσιμα νερά
άπνοες λέξεις τις φτήνιας
αυτές αιωρούνται πάλλονται
τρέχουν
και το μυρωμένο ρυάκι της μοναξιάς μου ανήκει
στο τέλος αυτό που μένει είναι να χτυπάω στις πέτρες
καθώς κυλάω σαν ήχος που η ηχός του χάνεται στο πλήθος
είναι τόσο σχετικό
είναι τόσο ήρεμο να το αποδεχτείς
πως ένας ατμός δεν μπορεί να χωρέσει μέσα σ άλλον
πόσο εύκολο είναι να τ αποδεχτείς
φαντάσου
ονειρέψου
μια φούχτα σύννεφο χωράει τις ελπίδες μου
κι όμως συνεχίζω να φοβάμαι
φοβάμαι
αλυχτούν
οι ζωντανοί να πάρουν μια ανάσα απ τον πεθαμένο
τι κρίμα
αγρικώ της συννεφιάς του ήχους
μην βρέξει και χυθούν οι ελπίδες μου
την ήρεμη γνώση των πολλών αναζητώ
αλλά καθώς κλείνω τα μάτια
ξεπετάγονται
αιωρούνται
αρχέγονες
μνήμες απ το ύστερα της ψυχή σου και ονειροβατούν στο κορμί μου
διαστήματα που μένουν μετέωρα
μου λες πως προσπαθείς
μου λες πως νοιάζεσαι
μου λες πως είσαι μαζί μου
ω μικρό μου σκιουράκι
που ροκανίζεις τα βαλανίδια της γνώσης
αυτά είναι βροχή
στο τέλος της μέρας θα καταλάβεις ότι εκεί ήταν πάντα
κάποτε αρθούν οιμωγές
που θα συνθλίβουν τα τύμπανα
κάποτε της ιστορίας η αρχή θα γενεί τίποτα
κάποτε θα βρέξει και οι ελπίδες μου θα κατακλύσουν τον κόσμο
δεν θα με μόνος στο σκοτάδι
ω πότε θα έρθει αυτή η μέρα που θα γυαλίζουν οι προφυλακτήρες
απ της βροχής της στάλες
σας λέω τότε θαμαι σπίτι μου

Ζητώ

Ζητώ ενα άνοιγμα στα σύννεφα
ζητώ ενα σήμερα χωρίς την παρουσία του αύριο
ζητώ έναν ουρανό γαλάζιο που να μοιάζει με θάλασσα
ζητώ μια θάλασσα που να μοιάζει με ουρανό
ζητώ ενα φως στα μάτια σου που να λένε ναι ήρθε
ζητώ μια μυρουδιά να πλανάτε στον αέρα μετά που θα φύγεις
ζητώ ενα άλογο που καλπάζει στου μυαλού το παράλογο
ζητώ μια ηλιαχτίδα που μπαίνει μέσα μου
ζητώ ενα κύμα να διαβεί τα βράχια και ναρθει σε μένα
ζητώ ενα βράχο που κόβει τα κύματα
ζητώ μια φυλακή να μ αγκαλιάζει
ζητώ μια αγκαλιά να με φυλακίζει
ζητώ ενα ρυάκι
ζητώ ενα ποτάμι
ζητώ μια λίμνη
ζητώ ενα σύννεφο στα πόδια μου να βρέχει
ζητώ εσένα να σαι εδώ
ζητώ εμένα ναμαι κει
ζητώ να μην είμαστε μαζί
ζητώ όταν πεθαίνουμε να γεννιέται μια ζωή

Mην μ αρνηθεις!!

ειναι γραμενο πανω στην μελωδια του johny quitar(νομιζω)



όπου κι αν πας όπου κι αν ζεις σε θέλω
όπου κι αν είσαι μακρυά μου η κοντά
θα σ αγαπώ θα σε ποθώ
σταγόνα
σταγόνα δροσιάς σε φύλο ερήμου στεγνό


όπου πατάς στα βηματά σου θα πατώ
κι αν θες να φύγεις σαν ήλιο θα κρυφτώ
μην μ αρνηθείς
μην μ αρνηθείς καρδιά μου
στην αγκαλιά σου άσε με να χαθώ

Kουραστηκα!!!!!

Το στέμμα
Σαν νέον που ασημοπαιζει στα μάτια μου
Φωτίζει σβήνει
Σβήνει φωτίζει
Χάνετε
Φωτοστέφανο
Πυγολαμπίδα πάνω , πάνω μου
Τρεμοπαίζει
Αγαθός
Άγιος
Σκοτεινός
Αγάπαμε χωρίς να χρειάζεται να γίνω άγιος
Αγάπαμε αρκεί να γίνουμε εμείς
Και ύστερα ας φύγουμε
Ξημερώνει και εγώ κοιτάζω το φεγγάρι να βυθίζεται στο φως
Πόσα ήθελα να πω πριν με σβήσει το φως
Άλλη μια φορά
Και να πέφτω χαμηλά άλλη μια φορά
Πριν με σβήσει το φως
Ποιητής με δύσμοιρο ύφος
Αγκομαχώντας να αρθρώσει την φωνή του
Τα πνευμόνια μου με πνίγουν
Καθώς άλλη μια φορά με σβήνει το φως
Αγαπώ τους φίλους που μιλάνε όμορφα για μένα ;;;
Αυτούς που χτίζουν ενα φρούριο να κλειστώ μέσα καθώς οι ξένοι χτυπούν με δύναμη στα τείχη;;;
Ω μωρό μου είναι αλήθεια
αλήθεια είναι
Θέλω να ανακατευτώ μαζί τους να χαθώ
αλήθεια είναι
έτσι θα με παρασέρνουν
άμοιρος
και γω θα χτυπάω σε αλλά κάστρα με δύναμη
με το πλήθος
αλήθεια
θέλω να χαθώ στο πλήθος
κουράστηκα
πίστεψέ με
ο άνεμος παίρνει την φωνή μου

Aρνακια!! η τα σκουληκια της σηψης

ειναι προιον συνεργασιας το
συγκεκριμενο μενα ακομη ατομο απο δω

Άνοιξε τα μάτια .Τα έκλεισε
Μετά τα ξανά άνοιξε με δύναμη αυτή τη φορά.
Τυφλός.
Έκλεισε τα μάτια και σαν να έβαλε μπρος την γεννήτρια, ήρθαν όλα στο μυαλο του διάδρομοι, δωμάτια, ακόμη και τα χαλιά στο πάτωμα. Λες και φόρτωνες κάποιο σκληρό δίσκο ερχόταν σιγά λεπτομέρειες ,περπάταγε στους διαδρόμους έβλεπε τους πίνακες.
Μπήκε στην κουζίνα άνοιξε το ψυγείο πήρε ενα μπουκάλι παγωμένη βότκα απ την κατάψυξη. Καθώς έκλεινε την πόρτα το είδε. Ένα άσπρο πλάσμα, κάτασπρο, κάτι σαν αρνί χωρίς πόδια .Το χάιδεψε σε αυτό που νόμισε για κεφάλι.
Το μάλωσε ελαφρά .
Σαν να μαλώνεις το γατί σου όταν ανεβαίνει στον καναπέ ενώ ήδη του έχεις κανείς σινιάλο με το δάκτυλο
"σταματά την φασαρία θέλω να κοιμηθώ "του είπε
γύρισε στο κρεβάτι του
τίναξε δυο ροδοπέταλα από το στρώμα του και ξάπλωσε .Άπλωσε το χέρι δίπλα και άναψε το πορτατίφ δίπλα του." Να 'χα και κανά κερί " σκέφτηκε, γελώντας το μυαλο του
έβαλε σε ενα ποτήρι μια μεγάλη βότκα και το ήπιε μονορούφι ,δεν την άντεχε το στομάχι του συνήθως. Ενώ του άρεσε πολύ τον χτύπαγε στο στομάχι .
αναγκαζόταν λοιπόν να βάζει κάτι άλλο πάντα μέσα... ή να πίνει κάτι άλλο.
΄΄ ευκαιρία τώρα ΄΄ μονολόγησε. Το πλάσμα συνέχισε την φασαρία στη κουζίνα
έβαλε ακόμη μια ακόμη πιο μεγάλη (δοση) αλλά αυτή την φορά άρχισε να την απολαμβάνει σιγά. Να μπορούσε να διάβαζε ενα βιβλίο και να έφευγε , σκέφτηκε.
χαμογέλασε
΄΄το μόνο που ταιριάζει είναι η Πέτρα της τρέλας ΄΄
ακουστηκε μέσα του μια φωνή.

Έκλεισε τα μάτια λες και έλεγε ΣΚΑΣΕ στην φωνή

Τον κούρασε το φως και έκλεισε το πορτατίφ δίπλα του. Ευχήθηκε δυνατά για λίγη ησυχία στο μυαλο του και γέλασε με τη σκέψη και μόνο.
Γέμισε το δέκατο ίσως ποτήρι της ημέρας ,το τρίτο της νυχτας, και αποθηκευσε οτι ειχε σε αποθεματα ποτου στο μπουκάλι ανάμεσα στα πόδια του.
Θα έπρεπε να είχε αρχίσει με έναν ήχο. Κάθε τι αρχίζει με ένα ήχο .Η γέννηση με το πρώτο κλάμα, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να είναι κλάμα κι όχι γέλιο.
Προοικονομία ισως. Σωστά;
Κι έπειτα μια μεγάλη αγάπη, με έναν αναστεναγμό,με ένα δυνατό γέλιο...ίσως και ένα τραγουδι.Αλλά σίγουρα με κάτι που θα χάλαγε την "ησυχία".
"Οξυμωρο" σκεφτηκε.Να προσπαθεί να αρχίσει τώρα το βιβλίο του, ζητώντας ησυχία
.Αδύνατο.
Του αρκούσε η βρύση που έσταζε ,η μπουκάλα που άδειαζε και η σπιτονοικυρα με τις υπεραισιοδοξίες απαιτήσεις για είσπραξη ενοικίων.
Γαμωτο
Σπιτονυκοκυρη εχω.
Έσφιξε τα μάτια να μη μπαίνει μέσα τους φως από το δρόμο , και προσπάθησε να θυμηθεί αυτό που πάλευε με τα χρόνια να ξεχάσει.
Τον εαυτό του ίσως...ή μάλλον όχι.
Αυτό που κατάτρωει τον εαυτό του
.Τα σκουλήκια της σήψης του;;
Δεν είναι αστείο;
Κάτι τόσο δικό σου,να σε κατάτρωει και να σε μειώνει στο μισό από αυτό που είσαι.
Μια μουσική .Ίσως να ήταν αλλιώς αν είχε μια μουσική
Τώρα έμενε με αυτό το χριτς χριτς χριτς στο μυαλο του λες και ήταν μια ασυνχρονιστη μηχανή .Και δεν έφτανε αυτό .
Ήταν κιόλας

Φαντάσου να λατρεύεις αυτό που σκοτώνει
Άναψε τσιγάρο για να αναπνεύσει αέρα
Πάλευε μήνες με το βιβλίο του. Είχε καταφέρει να φέρει τα πάνω κάτω.Να γράψει το τέλος του, τη μέση και να αφήσει κενό το μυαλό του για την αρχή του.Πλησίαζε την τελειότητα , με μοναδική ατέλεια την έλλειψη αρχής.
Είπε να αρχίσει λοιπόν με μια περιγραφή του ίδιου.
Στην εφηβεία του ήταν σίγουρος πως θα άλλαζε τον κόσμο.Στα 25 του κατάλαβε πως παραήταν μικρός (ή ο κόσμος παρα ήταν μεγάλος) και είπε να αλλάξει τον εαυτό του.Στα 30 του κουράστηκε να προσπαθεί και θυμήθηκε την εφηβεία του πιάνοντας πάλι το ποτό αγκαζέ. Κι έπειτα πάτησε τα 40 με μόνη συντροφιά τα σκουλήκια και τη δόξα τους.
Και πήρε αυτά αγκαζέ αυτή την φορά. Τα σκουλήκια της σήψης του
Κάτι σαν "τα αρνάκια" που λέγανε ,όταν ανοίγανε τα κεράσια ,τα παραωριμα μεγάλα κόκκινα κεράσια και αφού βγάζανε ενα κακάρισμα ,τα βλέπανε μέσα τους να περπατάνε και με βουλιμιά τα καταβροχθίζανε
Μάλλον αυτά μεγαλώνουν κάποια στιγμή και μεις σταματάμε το κακάρισμα και απλά μας ενοχλεί ο θόρυβος
Δυνάμωσε τη φασαρία μέσα του.
Έπειτα πέρασαν πέντε χρόνια και κατάλαβε πως μοναδικό ψήγμα της προσπάθειας του ήταν τελικά ο εαυτός του.
~Πως να μην μειώνεσαι...σκουλήκια είναι οι σκέψεις και μόνο για δολώματα και βασανιστήρια κάνουν.~
Σώπασε.
Σωπασε;;
Ενα τσιγάρο

Να μπορούσε ενα τσιγάρο.

Ξεφύλλισε το βιβλίο πήγε στην αρχή
Άγραφες σελίδες λευκές σαν το μυαλο του που γέμισε με ενα λευκό πράγμα
Ενα;;
Όχι ,πολλά .
Πολλά λευκά πράγματα στο σκοτάδι

Σκοτάδι ξέρεις τι θα πει;
~"Ησυχία" βαθιά μέσα σου πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να βοηθήσεις τον εαυτό σου.
Πάρτο, χώρισε το ,και κάπνισε το σε χαρτάκια παθιασμένης θλίψης.
Ίσως να σε σώσει η διαδικασία.




Προσπάθησε να απλώσει τα χέρια να πιάσει τα χαρτάκια.
ψηλάφισε όσο μπορούσε γύρω.
άνοιξε τα μάτια
σκοτάδι
Έτσι ήταν και με εκείνον.
Τα πάντα ξεκινούσαν με ένα κομμάτι σκοτάδι. Το αγόραζε ατόφιο από μέσα του.

Που να καταλάβεις εσύ...

Πλιτς πλομπ πλιτς πλιτς πλιτις πλομπ

Τι περίεργο πράγμα το μυαλο;;
Ακολουθεί ,τουλάχιστον το δικό του ,δυο η τρεις ταυτόχρονα ειρμούς
Κάθεται να γράψει και ταυτόχρονα σκέφτεται τι θα γινόταν αν ήταν εκεί η τι χρώμα έχει βάψει τα μαλλιά της, αλλά τον απασχολεί και αυτή η σταγόνα
Πλιτς πλομπ
Πλιτς πλομπ πλιτς πλιτς πλιτις πλομπ
Το γαμώτο ήταν ότι αφήνει διάφορα ,πιάτα ,ποτήρια πάλι πιάτα το ενα πάνω στο άλλο.
Θα μπορούσε να συγκεντρωθεί στα δυο αλλά αυτό το μπλομπ τον τρελαίνει είναι λες και κάποιος μπαίνει όταν βλέπει καλό Όνειρο μέσα του και του κάνει πλάκα
Μάλλον θα έπρεπε να τα στοιβάζει ομοιόμορφα
Ομοιογενές μίγμα, όσο μπορούσε τουλάχιστον ,κούπες καφέ αριστερά, ποτήρια ουίσκι πολλά ποτήρια ουίσκι στο κέντρο ,ποτήρια μπύρας πολλά και αυτά απ έξω ίσως ,χωρίς να πλατειάζουν
Αυτό το πλομπ ήταν που τον τρέλαινε
Τι όργανο και το αυτί
Μπορούσε να συνηθίσει ενα ήχο ,μονότονο ήχο
Να μην τον ακούει
Να μην τον αισθάνεται
Να μην υπάρχει
Αλλά αυτό το πλομπ ήταν απαράδεκτο
Ερχόταν εκεί που δεν το περιμένεις
Ενώ το περιμένεις
Απαράδεκτο σηκώθηκε και πήγε στον νιπτήρα
Πλιτς πλομπ πλομπ πλιτς πλιτς πλιτς πλιτς πλιτς πλομπ
Ανάθεμα να μπορούσε να καταλάβει;;;
Άναψε τον φως στην κουζίνα ενα ποτήρι ουίσκι το πρόβλημα ;; η η βρύση που έσταζε;;
Την έπιασε δυνατά με μια πετσέτα είχε σπάσει η χειρολαβή και έμενε μόνο η βίδα οπότε και δεν σφίγκει καλά, προσπάθησε να σφίξει κι άλλο
Είναι μερικά πράγματα που αδυνατείς να κανείς
Πχ
Ενα ποτήρι ουίσκι γεμάτο με νερό είναι φυσικό να δημιουργεί κυματισμούς όταν μια σταγόνα πέφτει στο κέντρο της όταν οι κυματισμοί επιστρέφουν από τα πλάγια δυο και τρεις μαζί τρακάρουν με την επόμενη σταγόνα που πέφτει και δημιουργείται το πλομπ
Είπαμε περίεργο πράγμα το μυαλο
Τι γίνεται αν αδυνατείς να μετακινήσεις το ποτήρι ;;;;
Οι σταγόνες ποιο αργά πια εξακολουθούσαν να πέφτουν
Πλιτς……..πλιτς……πλιτς…..πλιτς……πλιτς….πλομπ
Κράταγε το ποτήρι έτοιμος να το τραβήξει απ τον σωρό ,το σκέφτηκε
Ώρα
Δεν γαμιέται μονολόγησε και το άφησε
Αν δεν έχουν λόγους διαφορετικότητας οι σταγόνες γιατί να έχει αυτός;;;
Ξανά έκατσε στο pc τι όμορφα που ακουγόταν ;;;;σαν το δικό του ειρμό στο γραπτό του
Πλιτςς……πλιτς…..πλιτς……πλιτς….πλομπ………..πλιτ…………………………