Χρειαζομαι εναν πιλοτο για τον παραδεισο!

ψίθυροι,
τριγυρναν στο ειναι μου
ελευθεροι καβαληρηδες στα τριχοηδη αγγεια του μυαλου μου
μπορεις να δεις καθως τρεχουν σε ενα μερος που το αιμα πηγενοερχεται ,με μεγαλη ταχυτα
ακολουθουν με δυναμη τη σκεψη
κι οταν δεν υπαρχει κατι
αυτοι τρεχουν με παθος και ανακαλυπτουν πηγες
θυμασαι την μικρη καιτουλα να χτυπιεται στους ντορς;;
θυμασαι το ονειρο να πας στο χονγκ κονγκ;;
θυμασαι τα προσεχε;;
πισω ερχετε η μαμα
νεκρωσιμη ακολουθεια
ατσαλινη ομπρελα στα χερια
απεκρουσε τα πυρωμενα βληματα
σιωπηλες κραυγες σαν ψυθιροι που ουρλιαζουν στο ειναι
ηχω
μυαλο σκεψι
ως ποτε;;
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΕΝΑ ΠΙΛΟΤΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
Αποκαληψη
ειναι κοντα
ειναι γυρω
ειναι μεσα μου
διακεκομενοι ηχοι
σαν τα χτυπηματα της καρδιας
σημερα
αυριο
χθες
γυριζουν ψυθιροι ηχοι και χανωνται
κι η μοναξια μονη να σκεφτεται
γιατι ειμαι μονη ;;τα εχω ολα
εχω ανθρωπους να διαφεντευω εχω μυαλα να τιθασευω
γιατι ειμαι μονη;;
τα παιδια βγαινουν στους δρομους
σε μια διαπεραστικη κραυγη τρεμουλιαζουν χορευωντας
θα στεκεσαι μονη
θα σκεφτεσαι μονη
οταν ολοι γινουμε μια αγκαλια
οταν ολοι παθιαστουμε για το ιδιο πραγμα
οταν πουμε ναι τα πραγματα θα γινουν καλυτερα
οταν θεριεψουμε και γυρισουμε τα μυαλα μας στους ψιθυρους

ξυπνημα;;;

Ξυπνησα
Ξυπνησα;
Ακινητος ,αφησα τα ματια να συνηθισουν τον χωρο
Ατμοσφαιρα
Κατι αναμεσα σε καπνο τσιγαρου που εμεινε αναμενο και καηκε μονο του και ομιχλη
Ομιχλη,μια ομιχλη με ονομα με υποσταση
Ανακαθησα στο κρεβατι ακουμπησα σιγα τα ποδια στο πατωμα απαλα σιγα λες φοβομουν μην βυθιστουν σ αυτο
Στην αρχη το μεγαλο δακτυλο ενιωσε την επαφη με το μαρμαρο
Αισθητηρες που ξαφνικα ξυπνουσαν και αυτοι ετοιμοι για αντιδραση εδωσαν διαταγη
Και η αισθηση του κρυου μαρμαρου ηρθε με ταχυτα στο μετωπιαιο λοβο και δροσισε το μυαλο
Μια ακτινα απ το σπασμενο κοματι στο πανζουρι ηρθε και εσκασε με δυναμη στα ματια μου ,τα εκλεισα ,το φως ομως εμπαινε τα εσφιξα πιο δυνατα
Τραβηχτηκα μα το φως εμενε
Λες και ηθελε να σπασει την αισθηση δροσιας που εδινε το μεγαλο δακτυλο
Σηκωθηκα
Πατησα γερα
Ο λαιμος μου ξερος εκανα να καταπιω αλλα αυτο σκετος αερας στεκοταν στον λαρυγκα δεν κατεβαινε δεν υπηρχε σαλιο λες και καποιος το βραδυ με στεγνωσε
Λιγο νερο θα πηγενα στην κουζινα ,λιγο νερο θα βοηθουσε
Δυο βηματα
Και μετα .
Κοματια πεταμενα στο πατωμα με κοβουν
Το μεγαλο δακτυλο αισθανεται κατι ζεστο να τρεχει απ την ακρη του και να κυλαει στην καμάρα,στην φτερνα
Γυαλι;
Καποιο ποτηρι;;
Σκυβω και πιανω ενα κοματι
Κατι αναμεσα σε κοκκινο βελουδο και γιαλι νοτισμενο απ τους υδρατμους
Το σηκωνω εχει μυρουδια
Μυριζω
Ψυχη;;;
Κοματια ψυχης;;;
Σπασμενα στο πατωμα;;;
Η δικη σου;;;
Κανω να βρω την δικη μου να την πιασω
Ξεχασα
την εχασα αυτην εδω και πολυ καιρο……………

Η Καταρα!!!

της συνεφιας του ηχους αγρικω
φτερα
μαλακα στην αρχη μονολογωντας την αληθεια
αποχρωσεις υστερα λες και τραβας τα μελη τους και αναδυκνειονται οι χάρες
μονο που δεν ειναι στασιμα νερα
απνοες λεξεις τις φτηνιας
αυτες αιρουνται παλονται
τρεχουν
και το μυρωμενο ρυακι της μοναξιας μου ανηκει
στο τελος αυτο που μενει ειναι να χτυπαω στις πετρες
καθως κυλαω σαν ηχος που η ηχός του χανεται στο πληθος
ειναι τοσο σχετικο
ειναι τοσο ηρεμο να το αποδεχτεις
πως ενας ατμος δεν μπορει να χωρεσει μεσα σ αλλον
ποσο ευκολο ειναι να τ αποδεχτεις
φαντασου
ονειρεψου
μια φουχτα συνεφο χωραει τις ελπιδες μου
κι ομως συνεχιζω να φοβαμαι
φοβαμαι
αλυχτουν
οι ζωντανοι να παρουν μια ανασα απ τον πεθαμενο
τι κριμα
αγρικω της συνεφιας του ηχους
μην βρεξει και χυθουν οι ελπιδες μου
την ηρεμη γνωση των πολλων αναζητω
αλλα καθως κλεινω τα ματια
ξεπεταγωνται
αιωρουνται
αρχεγονες
μνημες απ το υστερα της ψυχη σου και ονειροβατουν στο κορμι μου
διαστηματα που μενουν μετεωρα
μου λες πως προσπαθεις
μου λες πως νοιαζεσαι
μου λες πως εισαι μαζι μου
ω μικρο μου σκιουρακι
που ροκανιζεις τα βαλανιδια της γνωσης
αυτα ειναι βροχη
στο τελος της μερας θα καταλαβεις οτι εκει ηταν παντα
καποτε θαρθουν οιμωγες
που θα συνθλιβουν τα τυμπανα
καποτε της ιστοριας η αρχη θα γενει τιποτα
καποτε θα βρεξει και οι ελπιδες μου θα κατακλυσουν τον κοσμο
δεν θα μαι μονος στο σκοταδι
ω ποτε θα ερθει αυτη η μερα που θα γιαλιζουν οι προφυλακτηρες
απ της βροχης της σταλες
σας λεω τοτε θαμαι σπιτι μου

ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ!

Ετυχε να καρτερουν ετοιμες να αφανιστουν
αμφιταλαντευομενος αναμεσα σε σενα και τους ταραγμενους ουρανους
βυθιζομαι
σιωπη
ασφυξια
εξαφανιζοντας το τωρα στον οργασμο της σκεψις
σαν μουσικη που βγαζει η υδροροη καθως σταζει στο βαρελι
θα σταματησει η βροχη;;
καθισμενος καπου ψηλα
παρακολουθω τον παγετωνα να εξαπλωνετε
χαμογελω σαν κτηνος ξερωντας απο πριν τι θα συμβει
ετυχε να κατρερουν ετοιμα να αφανιστουν
ψαχνω στα καλωδια τριγυρνω σε οπτικες ινες
ξεροντας οτι δεν ειμαστε εδω
αναπνοη
εισρεουν σκεψεις καθως αναπνεω στο στηθος σου
σαν κλεφτες στο κατωφλι του μυαλου μου
αρχιζουν να ροκανιζουν τις κλειδαριες
κι οπως καρτερουν αφανιζονται
χυδαιοτητες
ευαισθησιες
θυελες
πυρκαγιες
κατηφοριζοντας στις μαρμαρινες σκαλες
γονατιζουν
διπλωνονται
πεφτουν
ξεψυχουν
κι υστερα η ψυχη με ξυπολυτα ποδια διωχνει τις σκεψεις
μαζευει σε κοκκινο καλαθακι τα συντρημια
η βροχη ξαναρχιζει η υδροροη συνθετει ξανα
σε λιγο θα κατερουν ετοιμες να αφανιστουν

Οταν τα συμφωνα τσιριζουν !

Γεμιζοντας το μεγαλο τιποτα

Ψυχη

Κυλαω αρμονιες σε συνθεση

Αναστατωμενος απ το κενο που βρισκω

Φοραω παντοφλες μεταξωτη ρομπα

Και τρεμω στην κορυφη του πλατυσκαλου

Ασυμφωνια

Δερβισης σε εκταση το μυαλο μου στριφογυρναει ειρμους

Δασκαλος και μαθητης μυαλου

Καθομαι και ακουω τα συμφωνα να τσιριζουν

Σαν κερια που φτανουν στο τερμα εκπληρωνοντας απωτερους στοχους

Μια στιφη μυρωδια καμενου γιαλιου απλωνετε στο είναι μου

Τοσο γλυστερη και θαμπη συναμα

Αυτή την νυχτα θα γυρισω τον κοσμο

Καβαλωντας αμεθυστους τις νοτες σου

Εφυγα

Κοσμε

Μακρυα

Σε βλεπω

Να αλαζεις

Να γινεσαι από μπλε πρασινο

Σκουρο γρι

Μαυρο

Απ την πλευρα μου αν το δεις μπορω να δω την Αλικη στον ουρανο

Τυλιγμενη στο φως

Ξαποσταινω αναμεσα στα ποδια της

Η ελευθερια είναι σαν γερνεις στην ιτια στην ακρη του ποταμιου

Η ελευθερια είναι όταν μπορεις να πει γιατι με αναγκαζεις να το πω;;

Η ελευθερια είναι απανεμο μερος στα ιμαλαια

ερχεται με φορα το χιονι και ξαφνικα στεκεται αιωρηται και πεφτει στα ποδια μου

Ελευθερια είναι σαν στεκομαι διπλα σου χωρις να σου μιλαω

Ελευθερια είναι να μπορεις να παιζεις το ιδιο ακορντο για ωρα

Ελευθερια είναι να ειμαι εγω χωρις να ειμαι εσυ

Ελευθερια είναι να ειμ..

Ελευθερια είναι..

Ελευθερι..

Ε ..

Αξιζει

δεν ξερω αν το εχετε δει αλλα αξιζει(πατηστε στον τιτλο)

ΜΥΝΗΜΑ ΑΠΟ ΨΥΛΑ

ΦΕΥΓΩ
Μίλια αέρα προσκυνούν τον φόβο
ΟΧΙ
Τώρα ακούγονται καλύτερα
παραμύθια σε κόκκινο από αίμα στόμα
καθαρή συνείδηση
ρόδα που τραβά και ξεσκίζει τα μέλη μου
μικρομάνα πού κόβει απ το βυζί το τέρας της αγάπης της
επιτήδειος παρατεταμένος ο αποχωρισμός
σκύλος ο θρήνος
οι συνέπειες στο βάθος του πηγαδιού τρεχούμενο ψιθύρισμα στο στήθος
Σκιά ποδιού αράχνης πλησιάζει τις ερηνίες του μυαλού μου
Υψηλές ιδέες;;;;;;;;;;
Σφαχτάρια στα τσιγκέλια του ουρανού
Οι Εστεμένοι κοιτούν τα σύνορα μες απ τα ερείπια
θερμή αναπνοή πουτάνας τα λόγια τους
ΜΥΝΗΜΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ
Δεν διατάζουμε εμείς
Ο ΘΕΟΣ
ΣΚΟΤΩΣΤΕ
Δεν βλέπω άλλο
έμονη ιδέα σε κυλοτίτσες που στεγνώνουν στην αυλή
Νεαρές γεννημένες με το γέλιο
σκοντάφτω στην κάθε τους λέξη,πληγώνω τα πόδια στον δρόμο
θραύσματα απο κουτιά μπύρας στο μυαλό μου
Πρόκληση στον κρεμασμένο
Δεν διατάζουμε εμεις
Ο ΘΕΟΣ
Σκοτώστε ,βιάστε, φέρτε μας νίκη
Εστεμένοι με τα μαβιά του θάνατου τσίνορα
μοιάζω για φονιάς;;;
ζωντανός;;;;
πεθαμένος;;;;;
αθάνατος;;;;;;;;
Κλωτσιά στο σώμα .
Οσο πιό ψηλά τόσο ελεύθερα αναπνέω