Τετάρτη

little trumbet johny




Ετσι με κατεβασμενο το κεφαλι πανω στα διπλωμενα χερια , ακουγε το σαξο να ανεβοκατεβαινει τις οκταβες.Φανταζονταν πως ηταν αερας που περναγε απ τις κυψελιδες και με δυναμι να φευγει απ τον φαρυγκα να χτυπαει με ποτε στο ένα και ποτε στο άλλο φουσκωμενο μαγουλο και μετα να ξεφευγει απ το στενο ανοιγμα στο καλαμακι και να ξεχυνεται στο οργανο,ψαχνωνταςκαποια τρυπα που αφηνουν ανοικτη τα δακτυλα για να τρυπωσει στη ελευθερια,κ υστερα χωρις να καταλα-βενει πώς να φτανει στο τελος του οργανου και να διαχεεται στον χωρο να πλανατε
με την καπνα ,τις ανασες,τα αρωματα να χανετε.
Σ ηκωσε το κεφαλι ελαφρα,ο σερβιτορος του ειχε φερει τον καφε που παραγκειλε
πριν ,σηκωσε το φλυτζανι και ηπιε μια μεγαλη γουλια ετσι όπως ηταν καυτος την κατεβασε στο λαρυγκι με έναν στεναγμο .Μετα εβγαλε ένα πλακε μπουκαλι με καποιο ποτο και γεμισε αυτό που αδεισε στο φλυτζανι .Απλωθηκε στην καρεκλα του και τεντωσε μπροστα τα ποδια,τεντωθηκε ,λες και ηθελε να μακρυνει και άλλο, λαθος
κινηση επρεπε να μαζευτει σκεφτηκε,ισως ετσι και αυτος χανωταν καπως και να ανακατευοταν τοσο πολύ στο πληθος που να γινοταν αορατος.
Ηπιε μια γουλια ακομη , αυτή την φορα την αφησε να κατεβει με την ησυχια της
Αφου πρωτα την κυλισε για λιγο στο στομα ,μετα , ξαναδιπλωσε τα χερια και ακουμπησε παλι το κεφαλι πανω τους.
Με την παλαμη που ξεφευγε απ το διπλωμα αρχισε να σχηματιζει νοτες στο πανω
Μερος του κεφαλιου του ντο,ντο φα#,si dm ,φα#φευγατη,και παλι ντο
Με τα δακτυλα να σχηματιζουν νοτες στο κεφαλι του
Το μυαλο μου εφυγε μακρυα τοτε που μικρος μπορουσε να περπαταει να παιζει και να χανεται να γινεται αορατος να μην τον βλεπει κανενας
Τοτε που περιδιαβαζε τους δρομους χωρις να φοβαται και χωρις να κρυβεται στις σκιες, τοτε που σαν αερας διαχεοταν στον χωρο χανοταν και γινοταν αορατος
Μια πορτα ανοιξε με δυναμι,μια σκια και υστερα ενας μαυριδερος τυπος ξαπλωσε στην πολυθρονα διπλα του χχωρις να πει τιποτα .Ελυσε το σαξαλτο που κραταγε και αρχισε να το σκουπιζει με ένα πανι που του εφερε ο σερβιτορος, που και που σκουπιζε με το ιδιο πανι και το ιδρωμενο μετωπο του .
Η πορτα ξανανοιξε αλλα με λιγοτερη δυναμι αυτή την φορα ένα δυνατο φως ηρθε απ το ανοιγμα,και ακομα φωνες εκτος απ την κοπελα με κοκκινο φορεμα ηρθε στο τραπεζι του κατι του ψυθιρισε και μετα πιανωντας τον απ τον ωμο αρχισε να τον σηκωνει .Αν μπορουσε να γινει χιλια κιλα θα γινοταν ,μαζι σηκωθηκε και ο μαυριδερος με το σαξ βοηθησε απ την μερια του ,σχεδον τον συραν μεχρι την πορτα την ανοιξαν προς τα εξω και τον καθισαν σε μια καρεκλα ,απλωσε στην τσεπη να παρει το μπουκαλι που ειχε εκει ,ελειπε στο μισοσκοταδο ειδε την κοπελα να του το προτεινει ηπιε μια γερη γουλια .Καπου εξω απ το σκοταδι ακουγοταν φωνες .
Σταματησαν.
_Κυριες και κυριιοι εχουμε την τιμη να φιλουξενουμε σημερα ένα μεγαλο αστερι στην σκηνη μας είναι μαζι μας ο μοναδικος little trumbet johny
αναψαν καποια φωτα και ειδε τον κοσμο τρομαξε ,ηταν πολυς, εκανε να σηκωθει αλλα καποιο χερι στο ωμο τον κρατησε ,ένα άλλο χερι του εβαλε στο χερι ένα οργανο τα φωτα χαμηλωσαν ,οι φωνες σωπασαν και αυτος νεκρωσε.
Και τοτε αρχισε τστστς ωτσσσσσστστσσσσσσςςςςςτσσςςςς
Ενας ρυθμος
Τσσσσστςςςςτς ένα σουρσιμο μεσα στο μυαλο του
Καποιος εσπρωξε την καρεκλα ελαφρα
Τστστστστστσσσσσσσστσςςςςςςςςτςτςτςτςτςτςτ
Κι υστερα αναψε ένα φως στα ματια του ,και δεν εβλεπε τιποτα άλλο εκτος απ αυτό
Μετα καταλαβε ότι κατι κραταγε
Το οργανο!!!!
Το σηκωσε.
Σαλιωσε τα χειλια αυτό το σουρσιμο ηταν μεσα του πια
Αρχισε να φυσαει
Βαθεια μεσα απ τα βροχειολiα ,φυσαλιδες που χρονια τις εκρυβε μεσα τουμε δυναμι βγηκαν πεταχτηκαν στον φαρυγκα πλανηθηκαν στο στομα χτυπωντας ποτε στο ένα και ποτε στο άλλο μαγουλο και μετα ξεχυθυηκαν στο οργανο
Χτυπηθηκαν απ τον χαλκο που τον εσπρωχναν με δυναμι τα δακτυλα και υστερα ξεχυθηκαν στον αερα ελευθερες να χαθουν στην καπνια,στις αναπνοες στην μαγεια που εφερνε ο ηχος τους στον χωρο._

Τετραδια!


Προς κάθε ενδιαφερόμενο:
¨¨ Καλησπερα
Δεν ξερω πώς να ξεκινησω να σου λεω τι αισθανομαι για σενα,απλα είναι στιγμες που γεμιζει γεμιζει το είναι μου από σενα και δεν μπορω να σκευτω τιποτε άλλο ,γινομαι σαν αυτους τους ανθρωπους που πηγενουν στο πολεμο και εκεινη την στιγμη,την στιγμη τους .Τοτε δηλαδη που μπορει να διαλεξουν την ζωη τους με την γυναικα και τα παιδια τους,αυτοι καρφωνουν τα ματια στην σημαια που είναι μπροστα τους και διαλεγουν τον θανατο, καθως καποιος παρανοικος
διορισμενος με συμβαση θανατου διαταζει εφοδο.
Αλλα εσυ πρεπει να ξερεις ,ισως και καλυτερα από μενα ότι δεν εισαι θανατος μαλλον εισαι η ζωη .
Αναποδα μαλλον επιασα το θεμα αυτό που θελω να σου πω είναι
Παρολα οσα πολύ καλα ξερεις ότι περναω ,εσυ με κανεις να θελω να ζω ,πρεπει να σου πω εχω πολύ μα πολύ δυναμη μεσα μου που πηγαζει από σενα και αυτό με κανει να αντεχω…¨¨
Ξαφνικα όπως αναψε το απογευμα ετσι ξαφνικα η λαμπα εσβυσε
Ξαπλωμενος στο αχυρενιο στρωμα δεν κουνηθηκε, εκλεισε απαλα με το μυαλο του το τετραδιο που ειχε εκει μεσα και μετα περπατησε λιγακι μεσα στο μετωπειαιο λοβο μεχρι να φτασει στην Μνημη
εκει εψαξε αναμεσα σε κατι χαρτια περιτυλιγματος , ηταν πολύ επιλεκτικος στην διαλογη τους ξεχωρισε δυο,κρατησε το ένα και με αυτό εντυσε το τετραδιο που κρατουσε,μετα πολύ απαλα το τοποθετησε με τα χιλιαδες αλλα που υπηρχαν εκει.
Βγηκε απ την Μνημη και απ τον ιδιο δρομο γυρισε πισω .
Ανακαθησε στο στρωμα σαν να εψαχνε κατι τραβηξε απ αυτό δυο μεγαλα αχυρα και αρχισε να τα πλεκει τα εκανε ένα μικρο βραχιολι
και με ένα μαγικο τροπο κυταζωντας το στο σκοταδι το εβαψε με το χρωμα που ειχε το περιτυλιγμα στο τετραδιο του το περασε στο χερι του μαζι με τα αλλα που υπηρχαν εκει, ετσι θα θυμοταν σε ποιο ραφι το ειχε βαλει .
Στα σκοτεινα εψαξε τις σαγιοναρες του.Τις βρηκε.Εβαλε το λουρακι της σαγιοναρας αναμεσα στο μεγαλο δακτυλο και τον παραμεσο ,σαν να φοραγε ένα δακτυληδι η ακομα καλυτερα σαν να εκανε ερωτα.
Ηταν και αυτό μια αισθηση που ειχε μεινει από τοτε που ειχε καποιον.
Από αμηχανια αρχισε να ξυνει το μουσι του πρωτα στο πηγουνι μετα στα μαγουλα.Λες και οσο ποιο δυνατα εξυνε τα μαγουλα μαζι με τον πονο θα ερχοταν και καποιος δικος του να τον αισθανθει να τον μυρισει να τον αγγιξει.
Σηκωθηκε.
Από το παραθυρο ερχοταν ένα αχνο φως .
Ηταν η ωρα.
Πηγε στο παραθυρο σηκωσε ψηλα τα χερια με τα βιας εφτανε το πρεβαζι.
Χαμηλωσε τα γονατα εκλεισε τα ματια
Εκπνοη
Πηδησε
Το αριστερο χερι ξεφυγε και το αγριο πρεβαζι του γρατσουνισε το καρπο αλλα το δεξι αρπαξε γερα το καγκελο και κρατηθηκε εκει
Σιγα εφερε το πονεμενο αριστερο και επιασε το άλλο καγκελο.
Τραβηξε δυνατα μεχρι που εφερε το προσωπο στο παραθυρο
Ηταν εκει.
Ποσο θα ηθελε να της δωσει να της δειξει τα τετραδια του,να την αφησει να περιεργαστει τα ντυματα.
Με ένα ασπρο νυχτικο,ετσι του φαινοταν , ηταν εκει.
Στην βεραντα
Τραβηξε τα χερια του δυνατα και κολησε τα το προσωπο στα καγκελα της φυλακης να δει καλυτερα ,ετρωγε κατι από ένα μπωλ και μετα εβγαζε κατι απ το στομα της και το αφηνε σε ένα τασακι.
Κερασια

Κυριακή

Χρειαζομαι εναν πιλοτο για τον παραδεισο!


ψίθυροι,
τριγυρναν στο ειναι μου
ελευθεροι καβαληρηδες στα τριχοηδη αγγεια του μυαλου μου
μπορεις να δεις καθως τρεχουν σε ενα μερος που το αιμα πηγενοερχεται ,με μεγαλη ταχυτα
ακολουθουν με δυναμη τη σκεψη
κι οταν δεν υπαρχει κατι
αυτοι τρεχουν με παθος και ανακαλυπτουν πηγες
θυμασαι την μικρη καιτουλα να χτυπιεται στους ντορς;;
θυμασαι το ονειρο να πας στο χονγκ κονγκ;;
θυμασαι τα προσεχε;;
πισω ερχετε η μαμα
νεκρωσιμη ακολουθεια
ατσαλινη ομπρελα στα χερια
απεκρουσε τα πυρωμενα βληματα
σιωπηλες κραυγες σαν ψυθιροι που ουρλιαζουν στο ειναι
ηχω
μυαλο σκεψι
ως ποτε;;
ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΕΝΑ ΠΙΛΟΤΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
Αποκαληψη
ειναι κοντα
ειναι γυρω
ειναι μεσα μου
διακεκομενοι ηχοι
σαν τα χτυπηματα της καρδιας
σημερα
αυριο
χθες
γυριζουν ψυθιροι ηχοι και χανωνται
κι η μοναξια μονη να σκεφτεται
γιατι ειμαι μονη ;;τα εχω ολα
εχω ανθρωπους να διαφεντευω εχω μυαλα να τιθασευω
γιατι ειμαι μονη;;
τα παιδια βγαινουν στους δρομους
σε μια διαπεραστικη κραυγη τρεμουλιαζουν χορευωντας
θα στεκεσαι μονη
θα σκεφτεσαι μονη
οταν ολοι γινουμε μια αγκαλια
οταν ολοι παθιαστουμε για το ιδιο πραγμα
οταν πουμε ναι τα πραγματα θα γινουν καλυτερα
οταν θεριεψουμε και γυρισουμε τα μυαλα μας στους ψιθυρους

Τρίτη

ξυπνημα;;;



Ξυπνησα
Ξυπνησα;
Ακινητος ,αφησα τα ματια να συνηθισουν τον χωρο
Ατμοσφαιρα
Κατι αναμεσα σε καπνο τσιγαρου που εμεινε αναμενο και καηκε μονο του και ομιχλη
Ομιχλη,μια ομιχλη με ονομα με υποσταση
Ανακαθησα στο κρεβατι ακουμπησα σιγα τα ποδια στο πατωμα απαλα σιγα λες φοβομουν μην βυθιστουν σ αυτο
Στην αρχη το μεγαλο δακτυλο ενιωσε την επαφη με το μαρμαρο
Αισθητηρες που ξαφνικα ξυπνουσαν και αυτοι ετοιμοι για αντιδραση εδωσαν διαταγη
Και η αισθηση του κρυου μαρμαρου ηρθε με ταχυτα στο μετωπιαιο λοβο και δροσισε το μυαλο
Μια ακτινα απ το σπασμενο κοματι στο πανζουρι ηρθε και εσκασε με δυναμη στα ματια μου ,τα εκλεισα ,το φως ομως εμπαινε τα εσφιξα πιο δυνατα
Τραβηχτηκα μα το φως εμενε
Λες και ηθελε να σπασει την αισθηση δροσιας που εδινε το μεγαλο δακτυλο
Σηκωθηκα
Πατησα γερα
Ο λαιμος μου ξερος εκανα να καταπιω αλλα αυτο σκετος αερας στεκοταν στον λαρυγκα δεν κατεβαινε δεν υπηρχε σαλιο λες και καποιος το βραδυ με στεγνωσε
Λιγο νερο θα πηγενα στην κουζινα ,λιγο νερο θα βοηθουσε
Δυο βηματα
Και μετα .
Κοματια πεταμενα στο πατωμα με κοβουν
Το μεγαλο δακτυλο αισθανεται κατι ζεστο να τρεχει απ την ακρη του και να κυλαει στην καμάρα,στην φτερνα
Γυαλι;
Καποιο ποτηρι;;
Σκυβω και πιανω ενα κοματι
Κατι αναμεσα σε κοκκινο βελουδο και γιαλι νοτισμενο απ τους υδρατμους
Το σηκωνω εχει μυρουδια
Μυριζω
Ψυχη;;;
Κοματια ψυχης;;;
Σπασμενα στο πατωμα;;;
Η δικη σου;;;
Κανω να βρω την δικη μου να την πιασω
Ξεχασα
την εχασα αυτην εδω και πολυ καιρο……………

Τετάρτη

Η Καταρα!!!

της συνεφιας του ηχους αγρικω
φτερα
μαλακα στην αρχη μονολογωντας την αληθεια
αποχρωσεις υστερα λες και τραβας τα μελη τους και αναδυκνειονται οι χάρες
μονο που δεν ειναι στασιμα νερα
απνοες λεξεις τις φτηνιας
αυτες αιρουνται παλονται
τρεχουν
και το μυρωμενο ρυακι της μοναξιας μου ανηκει
στο τελος αυτο που μενει ειναι να χτυπαω στις πετρες
καθως κυλαω σαν ηχος που η ηχός του χανεται στο πληθος
ειναι τοσο σχετικο
ειναι τοσο ηρεμο να το αποδεχτεις
πως ενας ατμος δεν μπορει να χωρεσει μεσα σ αλλον
ποσο ευκολο ειναι να τ αποδεχτεις
φαντασου
ονειρεψου
μια φουχτα συνεφο χωραει τις ελπιδες μου
κι ομως συνεχιζω να φοβαμαι
φοβαμαι
αλυχτουν
οι ζωντανοι να παρουν μια ανασα απ τον πεθαμενο
τι κριμα
αγρικω της συνεφιας του ηχους
μην βρεξει και χυθουν οι ελπιδες μου
την ηρεμη γνωση των πολλων αναζητω
αλλα καθως κλεινω τα ματια
ξεπεταγωνται
αιωρουνται
αρχεγονες
μνημες απ το υστερα της ψυχη σου και ονειροβατουν στο κορμι μου
διαστηματα που μενουν μετεωρα
μου λες πως προσπαθεις
μου λες πως νοιαζεσαι
μου λες πως εισαι μαζι μου
ω μικρο μου σκιουρακι
που ροκανιζεις τα βαλανιδια της γνωσης
αυτα ειναι βροχη
στο τελος της μερας θα καταλαβεις οτι εκει ηταν παντα
καποτε θαρθουν οιμωγες
που θα συνθλιβουν τα τυμπανα
καποτε της ιστοριας η αρχη θα γενει τιποτα
καποτε θα βρεξει και οι ελπιδες μου θα κατακλυσουν τον κοσμο
δεν θα μαι μονος στο σκοταδι
ω ποτε θα ερθει αυτη η μερα που θα γιαλιζουν οι προφυλακτηρες
απ της βροχης της σταλες
σας λεω τοτε θαμαι σπιτι μου

Τρίτη

ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ!


Ετυχε να καρτερουν ετοιμες να αφανιστουν
αμφιταλαντευομενος αναμεσα σε σενα και τους ταραγμενους ουρανους
βυθιζομαι
σιωπη
ασφυξια
εξαφανιζοντας το τωρα στον οργασμο της σκεψις
σαν μουσικη που βγαζει η υδροροη καθως σταζει στο βαρελι
θα σταματησει η βροχη;;
καθισμενος καπου ψηλα
παρακολουθω τον παγετωνα να εξαπλωνετε
χαμογελω σαν κτηνος ξερωντας απο πριν τι θα συμβει
ετυχε να κατρερουν ετοιμα να αφανιστουν
ψαχνω στα καλωδια τριγυρνω σε οπτικες ινες
ξεροντας οτι δεν ειμαστε εδω
αναπνοη
εισρεουν σκεψεις καθως αναπνεω στο στηθος σου
σαν κλεφτες στο κατωφλι του μυαλου μου
αρχιζουν να ροκανιζουν τις κλειδαριες
κι οπως καρτερουν αφανιζονται
χυδαιοτητες
ευαισθησιες
θυελες
πυρκαγιες
κατηφοριζοντας στις μαρμαρινες σκαλες
γονατιζουν
διπλωνονται
πεφτουν
ξεψυχουν
κι υστερα η ψυχη με ξυπολυτα ποδια διωχνει τις σκεψεις
μαζευει σε κοκκινο καλαθακι τα συντρημια
η βροχη ξαναρχιζει η υδροροη συνθετει ξανα
σε λιγο θα κατερουν ετοιμες να αφανιστουν

Σάββατο

Οταν τα συμφωνα τσιριζουν !


Γεμιζοντας το μεγαλο τιποτα

Ψυχη

Κυλαω αρμονιες σε συνθεση

Αναστατωμενος απ το κενο που βρισκω

Φοραω παντοφλες μεταξωτη ρομπα

Και τρεμω στην κορυφη του πλατυσκαλου

Ασυμφωνια

Δερβισης σε εκταση το μυαλο μου στριφογυρναει ειρμους

Δασκαλος και μαθητης μυαλου

Καθομαι και ακουω τα συμφωνα να τσιριζουν

Σαν κερια που φτανουν στο τερμα εκπληρωνοντας απωτερους στοχους

Μια στιφη μυρωδια καμενου γιαλιου απλωνετε στο είναι μου

Τοσο γλυστερη και θαμπη συναμα

Αυτή την νυχτα θα γυρισω τον κοσμο

Καβαλωντας αμεθυστους τις νοτες σου

Εφυγα

Κοσμε

Μακρυα

Σε βλεπω

Να αλαζεις

Να γινεσαι από μπλε πρασινο

Σκουρο γρι

Μαυρο

Απ την πλευρα μου αν το δεις μπορω να δω την Αλικη στον ουρανο

Τυλιγμενη στο φως

Ξαποσταινω αναμεσα στα ποδια της

Η ελευθερια είναι σαν γερνεις στην ιτια στην ακρη του ποταμιου

Η ελευθερια είναι όταν μπορεις να πει γιατι με αναγκαζεις να το πω;;

Η ελευθερια είναι απανεμο μερος στα ιμαλαια

ερχεται με φορα το χιονι και ξαφνικα στεκεται αιωρηται και πεφτει στα ποδια μου

Ελευθερια είναι σαν στεκομαι διπλα σου χωρις να σου μιλαω

Ελευθερια είναι να μπορεις να παιζεις το ιδιο ακορντο για ωρα

Ελευθερια είναι να ειμαι εγω χωρις να ειμαι εσυ

Ελευθερια είναι να ειμ..

Ελευθερια είναι..

Ελευθερι..

Ε ..

Μια μετέωρη νότα να κρέμεται στο αφρό του νερού όταν κτυπάει στα βράχια Κρέμεται για λίγο στα υγρά χορτάρια   και ύστερα ξανά με το σύ...