Κενα διαστηματα!!!!!!

να φυγουν τα διαστηματα που μενουν μετεωρα αναμεσα

Στα ματια και στην σκεψη

Εικονες που ερχονται και χανονται σαν τις ερωτησεις που κανεις στο πεθαμενο

Αναπαντητες

Κραυγες που σχιζουν τα συνεφα

κενα διαστηματα που μενουν μετεωρα αναμεσα

Στα ματια και στην σκεψη

Εικονες που ερχονται και χανονται σαν τις ερωτησεις που κανεις στο πεθαμενο

Αναπαντητες

Τοσο πολυ σχοινι για να κρεμασω τις ελπιδες μου

Βοηθα

Εγρηγορση

Πως θα μπορουσε να ηταν

Φωνες ερχονται από μακρυα

Αγρια διαδηλωση κουνιεται ο αερας διπλα μου

Τυφλα ματια πεταμενα στο πατωμα

Τρεχει η πηγη προσπαθει να γινει ποταμι

Σκυβω να πιω

Ενας χειμαρος μεσα μου με παρασερνει στο παιχνιδισμα

Βουταω τα χερια στο νερο

Πιο βαθεια στην καφε κοκκινη λασπη

Κει πανω στο λοφο μαχαιρι που μολις ξεκοιλιασε το συνεφο

Μαλια βυθισμενα στο κροταφο μπαρουτι σ΄αναμιξη με πυρετο

Στον σβερκο εχει καβαλησει η φρικη

Πολιτες της οσφρησης ξεκινιστε με την οθονη στα ματια

Και τα βαμβακια στα αυτια

Μην ακουτε τα ουρλιαχτα μου

Κυτατε

Κυτατε και με το μυαλο ακουτε

Όχι στην σκεψη

Όχι στην οραση

Όχι στους ηχους

Γλυστρατε αναλαφρα πανω σε αστραφτερο γυαλι βαμενο κοκκινο

Το αιμα μου

AN

Γιαλια που σπανε τα ματια μου

καπνος που αιωρηται μες το μυαλο μου

ακουμπαει στα τριχοηδει και

αυτά σαν σημαντρα

κρουουν το κωδωνα του κινδηνου

ακροβατωντας σε μυνιγκικα τοιχωμα τα

αιωρειτε και μετα γινετε σιδερο

πυρωμενο και τρυπαει το μετωπιαιο λοβο

σε δυο χρονους εξακοντιζεται στο τοιχο

μυαλα

αιμα

συνεφο

ουρανος

θυμαμαι

σαν ροκαραμε τα υπερκειμενα

αναπνοες

μαρτυριες κρυμενες σε φατνες

φυλακισμενος

σε φλεγμονες από μικροβια του αυριο

εξακοντιζω το είναι σημερα

καλως ορισες

καλως ορισες

ακουμπα τα ακροδακτυλα

νιωσε την αισθηση

ακουμπησε τον δεικτη της δεξιας

στο παραμεσο της αριστερης

βλεπεις;;

σε καλοσωριζει

ποσο ξενοι μπορει να ειμαστε μεσα στο εαυτο μας;;

θα σου πω τι λεει

θα σου πω τι λεει

καλως ορισες

ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Σεργιανάει ο λέοντας, ματωμένος, σε πρόσχαρες ταράτσες
σαν πόνος που φυσάει στου απόγεμα το γέρμα
Ατσάλινα αγκάθινα μπαλάκια, σταγόνες αίμα στο λαιμό του
Θηκαρώνει το είναι και προχωράει
Περίεργη πλάνη η υποταγή στους ξένους
Κίτρινα του ίκτερου μάτια σου επιβάλλονται χωρίς να το θες
Ο άντρας παρακολουθεί το σόου δίπλα στο ικρίωμα
Το χνούδι του παιδιού καίγεται με μπλάβες φλόγες στο πέρασμα της αστραπής
καρβουνιασμένα μέλη στην καρέκλα
πίσω από το πέπλο αγουροξυπνημένες ιστορίες λάγνα προσφέρονται να ακουστούν
κι όταν της αγωνίας η ιδέα ξεψυχήσει
ανθρώπινο κέρατο στο στερνό σπέρμα του
Ατομικές λαβές μου γεμίζουν το κεφάλι σφυρηλατημένες άδειες κορνίζες
σε οδύνες 27΄ ιντσών

ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ!!

Ετυχε να καρτερουν ετοιμες να αφανιστουν
αμφιταλαντευομενος αναμεσα σε σενα και τους ταραγμενους ουρανους
βυθιζομαι
σιωπη
ασφυξια
εξαφανιζοντας το τωρα στον οργασμο της σκεψις
σαν μουσικη που βγαζει η υδροροη καθως σταζει στο βαρελι
θα σταματησει η βροχη;;
καθισμενος καπου ψηλα
παρακολουθω τον παγετωνα να εξαπλωνετε
χαμογελω σαν κτηνος ξερωντας απο πριν τι θα συμβει
ετυχε να κατρερουν ετοιμα να αφανιστουν
ψαχνω στα καλωδια τριγυρνω σε οπτικες ινες
ξεροντας οτι δεν ειμαστε εδω
αναπνοη
εισρεουν σκεψεις καθως αναπνεω στο στηθος σου
σαν κλεφτες στο κατωφλι του μυαλου μου
αρχιζουν να ροκανιζουν τις κλειδαριες
κι οπως καρτερουν αφανιζονται
χυδαιοτητες
ευαισθησιες
θυελες
πυρκαγιες
κατηφοριζοντας στις μαρμαρινες σκαλες
γονατιζουν
διπλωνονται
πεφτουν
ξεψυχουν
κι υστερα η ψυχη με ξυπολυτα ποδια διωχνει τις σκεψεις
μαζευει σε κοκκινο καλαθακι τα συντρημια
η βροχη ξαναρχιζει η υδροροη συνθετει ξανα
σε λιγο θα κατερουν ετοιμες να αφανιστουν

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Eιναι κατι μερες που τα γιατι εξελισονται σε

Όχι

Είναι κατι μερες που συνορα γενιουνται μεσα μου

Είναι κατι μερες που οι ιαχες γινονται κραυγες

Απογνωση

Συνεφα

Πραγματωση

Εξορια

Τιγρεις που μαχωνται με το μυαλο οι σκεψεις

Ματωνουν στο ιδιο δωματιο

Αιμοραγουν

Οι ουλες φαινονται στο προσωπο

Πορτες που ανοιγοκλεινουν σε έναν σκοπο

Συνορα

Συνορα στο πυρετο

Συνορα στη σκεψι

Κλεινουν οι πορτες με δυναμι

Ιαχες

Ειμαστε .ειμαστε εδώ

Και αν πληγωνουμε ειμαστε εδώ

Και αν πληγωνωμασται Ειμαστε εδώ

Ρυακι που τρεμοπαιζει σε αδικοσκοτομενους κροταφους

Φυγε

Φυγε

Φυγε

Ο Θεος μας Φερνει ο Θεος μας παιρνει

Ο Θεος μας Φερνει ο Θεος μας παιρνει

Ο Θεος μας Φερνει ο Θεος μας παιρνει

Ο Θεος μας Φερνει ο Θεος μας παιρνει

Κι αν φευγω κι ερχομαι χωρις σταματημο

Κι αν αυτός κυταει μονο να σταυρωνεται ;;

Κι αν ζηταει συνχωρεση απ τον ουρανο;;

Σκουπηδια στον οριζοντα του μυαλου μου

Κραυγες που γινονται ψυθιροι στα μυαλα σας

Κι αν σας μιλαω τωρα ;;;

Δεν νομιζω

Δεν νομιζω τις τυψεις να κανω σημαια

Και να φωναξω

Όχι σε μενα τον αιωνα αυτόν!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δωστε μου καποιον άλλο

Φευγω και ερχομαι διχως σταματημο

Εκεινες τις μερες που οι ιαχες γινονται κραυγες

Φωναζω

Και γω μαζι

Ο Θεος μας Φερνει ο Θεος μας Παιρνει

Ο Θεος μας Φερνει ο Θεος μας Παιρνει

Ο Θεος μας Φερνει ο Θεος μας Παιρνει

Ο Θεος μας Φερνει ο Θεος μας Παιρνει

Βρωμικα ρυακια στη αρχη της νυχτας υπνωτιζονται

Στο παρατερο σολο

Αρχη τηςς αβυσου παρε τον πυρετο

Τριαννταφυλι ουρανια τοξα γανζωμενα στην σκανδαλη

Σηκωστε ψηλα το σκοταδι, κι αν ανατηλει;;

Εγω θα ειμαι να πω τελειωσε

Ψυχοραγω

Αιμοπτυω στο συνεφο καθως μ αγγιζει

Δεν μπορει να υπαρχει ουρανος γαλαζιος που γελαει

Δεν μπορει να υπαρχει βροχη που δροσιζει

Δεν υπαρχουν ρυακια που τρεχουν

Δεν υπαρχει νερο δροσερο

Δεν υπαρχει παλμος

Δεν υπαρχει ζω…………………….

Η ΙΣΟΡΟΠΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ!!!!!!!

Εψαξα καλα στο πατο

Εψαξα καλα στον πατο

Μηπως κατι εδώ κατω μπορει να πεταει

Επαναληψη

Ανασυντασονται κινουμενες από μαγικα χερια

Νοτες

Φρυγανα θλιψης μαζεμενα στις γωνιες

Μια φωνη ξεσηκωνεται απ τον πατο

Πνιχτη

Σχεδον ανυπακουη στα σκιρτηματα

Βογκητο που γινεται αγωνια στα πλανεματα της ηχους

Βυθιζομαι

Στοχασμος στην υπαρξη

Μια ιαχη το σολο

Κι η φωνη η φωνη μου εκει

Να συντονιζεται με νετρονια απ τον υπερπεραν

Εκπνοη

Διαχεεται στον πατο σαν ομιχλη

Επαναληψη

Μια επανασταση του συστηματος

Κοσμε ο πατος αρχιζει να σκιαζεται

Διχασμος

Και συ μια κραυγη

Μια κραυγη

Και τελειωσε

Εκπνοη με δυναμι

Προσπαθω να σε κρατησω

Σαν την σαπουνοφουσκα που προσπαθω να την κρατησω σαν υπαρξη

Μην πεσεις κατω

Επαναληψη

Μην πεσεις κατω

Μην πεσεις κατω

Στον πατο

Τ΄ Αμονι

Ξενιτεμένος στο μεγάλο βρεγμένο δρόμο αναζητώντας στα σκουπίδια
το αύριο της ψυχής μου
Βασανισμένα μινόρε ακούγονται απ το πουθενά
έρχονται και τρυπώνουν στη συγχορδία του μυαλού μου, κάνοντας
πιο αόριστη την μελωδία του είναι μου
Μονότονα τα ίσα
τα σπάζουν −παιδικά βήματα που παίζουν κουτσό στο πλακόστρωτο−

σαν χτυπήματα της τάβλας

Κι η σκέψη;;
Ρέει στις φλέβες, διατρέχει τα τριχοειδή, αναβαπτίζεται στο στομάχι με ριπές οινοπνεύματος και σκάει σαν άγριο κύμα στους κροτάφους
Η ζωή που έζησα που ζω και που θα ζήσω ξεσηκώνεται
Λέει ,Όχι

Φωνάζει, Μη

Πυρετός

Ιδρώτας

Τρέμουλο

Μονότονα τα ίσα

Σαν τα χτυπήματα του σιδερά στ αμόνι
Και μετά η φωτιά, το πύρωμα και μπαίνει μέσα μου το σίδερο
κόκκινο καυτό και μόλις φτάνει στην καρδιά σφηνώνει, παγώνει

γίνεται ένα μ αυτήν

Και θέλει ξανά φωτιά να πυρώσει για βγει

Λέξεις με νοήματα που δεν τα γνωρίζω έρχονται και με ζεσταίνουν

Κι αν ο στύλος μπορούσε να γράψει όχι απ την μύτη

θα ήθελα

το βέλος που πετάγεται από την ψυχή μου, να μην το πιάσεις
Καρφωμένο βαθιά μέσα σου θα μάθαινες να βλέπεις, χωρίς να είσαι εδώ

τα χρόνια να περνούν

τα αισθήματα να γερνούν

Σύννεφο της γης από καρδιά σπασμένο κοντρόλ μηχανής – ανθρώπου

Ακροβατώ στην ακτίνα του ήλιου, πεθαίνοντας από την υπεροχή της ακτινοβολίας

Και ζωή παίρνω απ το φως